Oreina Morrien

heey,

Ik zou nog is een stukje schrijven voor je site.
Dus bij deze:

Leuk hoor zo'n TonTon, die je weer is in een doodlopende staat laat rijden en dan vriendelijk verzoekt om maar weer is te keren. Of om weer is te parkeren precies op die vervelende plaats. Het was een heel karwei om m'n rijbewijs te halen. Het behalen van de theorie ging in 1 keer goed, het behalen van de praktijk een stuk minder. Bij de eerste poging gingen mijn bijzondere verrichtingen niet goed.

Zo moest ik file parkeren en de hellingproef. Daarnaast was ik zo zenuwachtig dat ik elke keer vergat om hem terug te zetten in zijn 1. Uiteindelijk heb ik zelfs de hellingproef in zijn 2 gedaan. Op zich ging deze goed, op het feit na dat er een auto mij ging inhalen. Het was dan ook niet zo logisch om de helling proef te doen op een redelijk drukke weg en na een bocht. De eerste keer was ik dus gezakt op mijn bijzondere verrichtingen. Bij de tweede poging dacht ik dit gaat goed. En dat ging het ook, tot aan de laatste 5 minuten.

De meneer de examinator vond het leuk om een raadsel te geven waar ik heen moest. Zo zei hij als volgt, bij een afbuigende voorrangsweg naar links met een zijweggetje naar rechts en rechtdoor, "Je moet hier het geografisch rechtdoor en het juridische naar rechts." Oftewel ik moest rechtdoor en een knipper naar rechts geven. Aangezien ik maar half luisterde dacht ik op moment dat hij bedoelde dat ik met de weg mee moest gaan. Midden op het kruispunt reageerde die ongeveer alsof ik iemand had aangereden en zei hij tegen Ton: "Ik kon het niet nog duidelijker zeggen toch." Daarna was ik een beetje van de kaart en ging het niet meer zo goed, waardoor ik zakte.

Bij de derde poging dacht ik als ik het nu niet haal dan geef ik het maar op. De meneer leek me wel aardig, maar dat leek de vorige ook, dus dat betekende niets. We stapten in en het rijden ging lekker. Het was niet de makkelijkste route, echter ging het wel goed. Het was zelfs wel gezellig in de auto, de examinator bleef maar praten. Behalve een opmerking dat het vrouwen eigen was dat ze niet konden inparkeren en dat ik het daarom nog best netjes had gedaan, had hij geen op of aanmerkingen. Ik was dan ook geslaagd.

Op de terug reis kreeg ik van Ton te horen dat dit een van de moeilijkere examinators was geweest. Dat ik het in drie keer moest doen lag zeer zeker niet aan Ton, maar meer aan zenuwen en een beetje ongeluk. Ik denk dat het wel goed is geweest dat ik de eerste keer gezakt ben, ik rij nu een stuk zekerder, wetend dat ik zelfs een moeilijke examinator opmerkingsloos kan maken. Toen ik geslaagd was dacht ik eerst neen dit kan niet. Na eindelijk 5
werkdagen gewacht te hebben op een zeer buigzaam nieuw pasje, waar dan jou naam en foto opstaat, mag je eindelijk rijden.

Maar dan dacht je dat je examen eng was, nu mag je zelf alleen in de auto rijden, zonder iemand er naarst met een rem. Om het nog leuker te maken is onze auto een automaat. Erg leuk. Daarnaast is ie ook niet zo klein. Tot nu toe is er nog niets mis gegaan. Het moeilijkste aan autorijden blijft het verkeer. Het inschatten
hiervan is een vaardigheid die door de jaren heen moet worden ontwikkeld, vind ik. Naar mijn menig is Ton een erg goede instructeur. Omdat hij zo rustig reageert en altijd de tijd neemt om je dingen uit te legen of je opbouwende
kritiek te geven. Als er iets niet helemaal lukt, tja, dan deed je het toch gewoon weer even opnieuw. Het is een aanrader om bij Ton les te nemen.

Ton bedankt!